اساس فیلمنامه
۱- توضیح صحنه
۲- دیالوگ
ابتدا در مورد هر کدام توضیح مختصری می دم تا برسیم به تکنیک ها.
صحنه: محیط و فضایی که ماجرای فیلم در آن روی می دهد را صحنه می گویند. فیلمنامه نویس ابتدا فضا و صحنه را ترسیم میکند. نوع خلاصه آن به این صورت است : داخلی / بانک / شب .
داخلی و خارجی برای مکان هایی است که هم داخل فضای بسته را داشته باشد و هم فضای بیرون را. به طور مثال داخلی / صحرا صحیح نیست.به هر صورت ابتدا مکان و بعد زمان نوشته می شود.زمان هم معمولا به صورت شب یا روز نوشته می شود مگر اینکه زمان خاص تری مد نظر باشد. مثلا غروب یا نیمه شب یا گرگ و میش.
بعد از این توضیح مختصر ۳ کلمه ای درباره مکان و زمان نویسنده توصیف دقیق تری از آنچه می خواهد در فیلم به تصویر درآید ارائه می دهد. به این نمونه توجه کنید:
داخلی / بانک / شب
فضای بانک کاملا تاریک و ساکت است. گاهی صدای ماشینی که در خیابان حرکت می کند به گوش می رسد. ناگهان سکوت بانک با صدایی شکسته می شود. قاب عکس بزرگی از روی دیوار می افتد. و بعد سکوتی مرگبار برای مدتی برقرار می شود. سپس تکه های گچ دیوار به آرمی می ریزد. ما به آرامی به دیوار نزدیک می شویم. دیوار در حال سوراخ شدن است. و این سوراخ مرتب در حال بزرگتر شدن.
این یک نمونه مختصر از توضیحات صحنه بود.
دیالوگ: دیالوگ در واقه به مکالمه بین دو نفر اطلاق می شود. و این که ما در اینجا دیالوگ را مطرح کردیم در واقع منظور هر نو کلامی است که در صدای فیلم پخش می شود. وگرنه ممکن است این کلام مونولوگ یا همان صدای صحبت یک شخص تنها باشد. ولی به علت کثرت استعمال لفظ دیالوگ برای هر نوع کلامی در فیلمنامه به کار می رود. بگذارید به مثال بانک برگردیم. به این نمونه از دیالوگ دقت کنید:
داخلی / تونل / شب
دزد ۱ : (نجوا گونه) صدای چی بود؟
دزد ۲: من چه می دونم!
دزد ۱: نکنه کسی تو بانکه؟
دزد ۲: ساعت ۲ شب؟!
دزد ۱: پس چی بود؟ شاید چیزی افتاده؟
دزد ۲: نکنه تابلوی رو دیوار بوده. احمق بهت نگفتم حواست باشد به تابلو نخوریم؟
دزد ۱: بابا من چه گناهی کردم. من که متر کردم. تو تونل رو کج کندی.
....
هر کدام از این دو ( صحنه و دیالوگ) تکنیک های به خصوصی دارند که در آموزش های بعدی به نکات بیشتری درباره هر کدام می پردازیم.
