نقد فیلمنامه کوتاه پادساعتگرد
به نظر من مهم ترین چیز توی این فیلمنامه این هست که اولین فیلمنامه از آقای آوینی هست. با ارزشترین قسمت فیلمنامه نویسی همین است که اصلا شروع کنی به فیلمنامه نویسی. اولین نوشته های هر کس بعدا از دید خود شخص پر از ایراد و اشکال می شود اما قطعا اگر همان اولین نوشته ها نبود دیگر هیچ فیلمنامه نویس و یا حتی نویسنده ای روی زمین نبود. شروع و جرئت این کا در قدم اول و پشتکار و نترسیدن از نوشتن در قدم دوم رمز موفقیت برای بهتر و بهتر نوشتن است. بنابراین قبل از شروع هر توضیحی به آقا محمد ورود به عرصه فیلمنامه نویسی رو تبریک می گم و امیدوارم از فیلمنامه نویس های بزرگ ایران بشن.
اما من در مورد اولین نوشته نمی خوام خیلی مته به خشخاش بذارم. فقط اینکه فیلمنامه ای که نوشتید نیاز به باز نویسی داره. چون یک مقدار شلوغ و درهم هست و باید در باز نویسی منظور نویسنده دقیق تر و شفاف تر باشه. احتمالا این چیزی رو که می گم بقیه خواننده ها بعد از اینکه دفعه اول فیلمنامه رو خواندند متوجه می شوند. یعنی نباید نیاز باشه که خود نویسنده هم نشسته باشه تا خواننده با سوال از او متوجه فیلمنامه بشه. بایدخود فیلمنامه شفافیت کافی رو داشته باشه.
توضیح دوم اینکه آنچه مرسوم است اول محیط رو مشخص می کنند بعد زمان رو. یعنی می گویند : داخلی.ماشین.شب نه اینکه شب.داخلی.ماشین
به طور اساسی تر فیلمنامه یک شخصیت می یخواهد و یک سوال یا یک چالش. بنابراین اگر قهرمان تو ساعت مچی هست باید چالش او را دقیق تر توضیح دهی. آیا اصلا صاحب او مشخص است. یا اینکه فقط این ساعت از این دست به آن دست می شود. باید خودت رو از دید تماشاگر فیلمت قرار بدی و بگی خب به من چه! که چی! ساعت چی شد؟ اولش چی بود و کجا و آخرش چی؟ صاحب داشت یا نه و از این سوال ها.
ولی در کل دید تصویری ات برای شروع خوب بود. سعی کن یک فیلمنامه با دیالوگ هم بنویسی . هرچند ضرورت نداره ولی حتما یک فیلمنامه کوتاه دیگه هم بنویس. از همین حالا شروع کن. پیشنهاد می کنم فیلمنامه های دیگه ای هم که توی این پایگاه هست رو مطالعه کنی.
یا علی